یکشنبه
خرداد 23
 
  • افزایش اندازه متن
  • اندازه متن پیش فرض
  • کاهش اندازه متن

دیدگاه های امام خمینی(س) پیرامون وحدت کلمه و کلمه وحدت

مقاله 2، دوره 1، شماره 2، پاییز 1389، صفحه 4-5 XML اصل مقاله (563 K)
نوع مقاله: در محضر امام (ره) و رهبری
نویسندگان
نعمت‌الله فاضلی
چکیده
یکی از مهمترین بخش‌های تلاش‌های روشنفکرانه و روشنگرانه حضرت امام(ره) و هشدارهایی مدام به ملت‌های مسلمان و دولت اسلامی و عالمان دین و نویسندگان کشورهای اسلامی در جهت آگاهی بخشی آنان از توطئه‌های دشمن در نفاق‌افکنی و از هم گسیختگی امت اسلامی که موجب ضعف و ناتوانی آنها شده است، می‌باشد.
موضوعات
امام (ره ) و رهبری؛ سخن آغازین
اصل مقاله

پیام­های روشنگرانه حضرت امام در راه تحقق اتحاد مسلمین



تعداد و حجم این پیامها بیش از آنست که بتوان تمامی آنها را در اینجا ذکر نمود، اما ویژگیهای خاص این پیامها را می‌توان چنین توصیف نمود:

1- شیوایی و بلاغت تمام، همراه با روحی حماسی و عاطفی تا بتواند دم گرمش بر آهن سرد دولت‌ها و ملت‌های اسلامی خفته اثر کند.

2- مخاطبین این پیامها عبارت بودند از: الف– دولت‌ها و حکام ملل اسلامی، حضرت امام نقش و اهمیت بسیاری برای دولت‌ها در جهت تحقق وحدت مسلمین قائل بودند و مجاری کشورهای استعماری در راه تفرقه‌افکنی را هم در همین دولت‌ها می‌بیند. ب– روشنفکران، نویسندگان، علما، وعاظ و روحانیون، هم نقش آنان در آگاهی دادن به توده‌های مردم برای رسیدن به وحدت و پرهیز از تفرقه و هم آگاهی و هشدار دادن به سران دولت و سیاستمداران ملل مسلمان، را مدام به این گروه­ها گوشزد می‌کند. ج– توده‌های مردم و ملت‌های مسلمان در سراسر جهان.

3- محتوای اصلی این پیامها آشنا کردن مسلمانان با توطئه‌های دشمنان خارجی و عوامل داخلی وابسته به آنان در تفرقه‌افکنی میان مسلمین و همچنین تذکر به نقش و اهمیت وحدت کلمه در راه نیل به اهداف الهی و انسانی کسب پیروزی و غلبه بر دشمنان خارجی است.

4- این پیامها از آغاز نهضت اسلامی تا پایان عمر شریفشان به طور مستمر به مناسبتهای مختلف عنوان می‌شدند و البته ممکن است در مقاطعی خاص از شدت و حجم بیشتری برخوردار باشند، ولی از تذکرهای دائمی ایشان توجه کردن به وحدت

مسلمین است. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در سالهای آغازین نهضت توجه حضرت امام(ره) به وحدت کلمه بعنوان رمز پیروزی و الگو قرار دادن ایران اسلامی برای ملتهای مسلمان دیگر در بند در مبارزه با حکام خود کامه با استفاده از همین رمز نکات قابل توجه است. در زیر نمونه‌هایی از این پیام­ها را می‌خوانیم:

«آیا برای مسلمانان جهان ننگ نیست که با این همه سرمایه‌های انسانی و مادی و معنوی با داشتن چنین مکتب مترقی و پشتوانه الهی تن به سلطه قدرتمندان مستکبر و دزدان دریائی و زمینی قرن بدهند؟ ایا وقت آن نرسیده است که هواهای نفسانیه را کنار گذاشته و با یکدیگر دست مودت و اخوت داد. و دشمنان بشریت را از صحنه خارج و به حیات ننگین ستم‌بارشان خاتمه دهند؟ ایا وقت آن نرسیده است که ملت مبارز و غیور فلسطین، بازی‌های سیاسی مدعیان مبارزه با اسرائیل را شدیداً محکوم نموده و با سلاح گرم، سینه اسرائیل دشمن سرسخت اسلام و مسلمین را بشکافند؟ ایا مسلمانان جوابی در مقابل خداوند عظیم که آنان را به اعتصام بحبل‌الله نموده و از تفرقه نزاع نهی فرموده است دارند؟»

«هان ای مسلمانان قدرتمند به خود ایید و خود را بشناسید و به عالم بشناسانید و اختلافات فرقه‌ای و منطقه‌ای را که به دست قدرت‌های جهانخوار و عمال فاسد آنها برای غارت شما و پایمال کردن شرف انسانی و اسلامی شما بار آمده، به حکم خدای تعالی و قرآن مجید به دور افکنید و تفرقه‌افکنان از قبیل آخوندهای جیره‌خوار و ملی‌گرایان بی‌خبر از اسلام و مصالح مسلمین را از خود برانید که ضرر اینان بر اسلام از ضرر جهانخواران کمتر نیست...»

«علما و دانشمندان سراسر جهان بویژه علما و متفکران اسلام بزرگ یکدل و یک‌جهت در راه نجات بشریت از تحت سلطه ظالمانه این اقلیت حلیه‌باز و توطئه‌گر که با دسیسه‌ها و جنجال‌ها سلطه ظالمانه خود را بر جهانیان گسترده‌اند بپا خیزند و با بیان و قلم و عمل خود خوف و هراس کاذبی را که بر مظلومان سایه افکنده است بزدایند و این کتاب‌هایی را که اخیراً با دست استعمار که از آستین کثیف این بردگان شیطان منتشر شده و دامن به اختلاف بین طوایف مسلمین می‌زنند نابود کند و ریشه خلاف که سرچشمه‌ همه گرفتاری مظلومان و مسلمانان است را برکند و یکدل و یکسو بر این رسانه‌های گروهی که در بیشتر ساعات شب و روز به فتنه‌انگیزی و نفاق‌افکنی و دروغ‌پردازی و شایعه‌سازی عمر خود را می‌گذرانند پرخاش کنند و...»

«مسلمین اگر چنانچه با هم اتفاق پیدا بکنند و وحدت کلمه پیدا بکنند، نه قضیه قدس پیش می‌اید و نه قضایای افغانستان پیش می‌اید و نه قضایائی که برای مسلمین در جاهای دیگر پیش آمد و پیش می‌اید، پیش می‌اید.

تأسیس حکومت اسلامی

یکی از مبانی طرح وحدت از دیدگاه حضرت امام(ره) به حکومت در جامعه برمی­گردد. هم منشاء نفاق و تفرقه را در دولتمردان و حکام یک جامعه می‌بیند و هم راه وحدت امت اسلامی را در تشکیل حکومت می­داند.

در این باره که منشاء تفرقه میان مسلمین به حکومت‌کنندگان کشورهای اسلامی بر‌می­گردد در صفحات گذشته مصادیقی از گفتار ایشان آوردیم در اینجا نیز به سخن دیگری از ایشان اشاره می‌نمائیم: «اگر حکومت‌کنندگان کشورهای اسلامی نماینده مردم با ایمان و مجری احکام اسلام می­بودند اختلافات جزئی را کنار می­گذاشتند دست از خرابکاری و تفرقه‌اندازی بر می­داشتند و متحد می­شدند و «یده واحده» می­بودند.»

حضرت امام(ره) یکی از دلایل تشکیل حکومت اسلامی را، رسیدن به وحدت و جلوگیری از تفرقه مسلمین میداند. چه امت جهانی اسلام را در نظر آوریم که مستلزم رهبری دینی و حکومت اسلامی است و چه آنکه وحدت دورن ملت‌‌های مسلمان در حیطه مستقل هر دولت را.

«ما برای این که وحدت امت اسلامی را تأمین کنیم، برای این که وطن اسلام را از تصرف و نفوذ استعمارگران و دولت­های دست‌نشانده آنها خارج و آزاد کنیم راهی نداریم جز این که تشکیل حکومت بدهیم. چون بمنظور تحقق وحدت و آزادی ملت­های مسلمان بایستی حکومت­های ظالم و دست‌نشانده را سرنگون کنیم و پس از آن حکومت عادلانه اسلامی را که در خدمت مردم است بوجود آوریم. تشکیل حکومت برای حفظ نظام و وحدت مسلمین است، چنانکه حضرت زهرا سلام‌الله علیها در خطبه خود می­فرماید که «امامت برای حفظ نظام و تبدیل افتراق مسلمین به اتحاد است.»

پیروزی انقلاب اسلامی و تشکیل نظام جمهوری اسلامی در ایران به عنوان الگویی از حکومت اسلامی به رهبری و به پایمردی حضرت امام(ره) ثمرات خود را در زمینه وحدت مسلمین در طی سال­های گذشته نشان داده است. از یکسو شاهد زندگی همه اقلیت‌های دینی و از جمله برادران اهل تسنن در کنار برادران شیعی خود، به طور مسالمت‌آمیز و بر مبنای احترام متقابل و حفظ سنن دینی و منافع همه افراد در قلمرو حکومت اسلامی ایران هستیم، در حالی که متحد و یکپارچه در برابر دشمنان شناخته شده اسلام تحت لوای رهبری حکومت اسلامی موضع گرفته و از کیان اسلام دفاع می­کنند. از سوی دیگر تلاش‌های گسترده جمهوری اسلامی در راه نزدیک کردن ملت‌های مسلمان به یکدیگر و ایجاد روحیه برادری و محبت و صفای باطنی در بین ملت‌های مسلمان و مخصوصاً دولتمردان ایشان. که هفته وحدت خود

یکی از این ثمرات است. بیان تلاش‌های سیزده‌ساله جمهوری اسلامی در راه اتحاد مسلمین مقصود این گفتار نیست که خود حکایتی است بسیار طولانی تنها توجه دادن به این نکته است که انقلاب اسلامی و حکومت جمهوری اسلامی ایران به عنوان ثمره رهبری حضرت امام(ره) یکی از تلاش‌های عملی ایشان در راه تحقق وحدت اسلامی است.

در ادامه گفتار به برخی از تلاش‌های عملی حضرت امام(ره) در راه اتحاد مسلمین که بعد از پیروزی انقلاب و در سالهای 1357 تا پایان عمر شریفشان انجام داده‌اند اشاره می‌کنیم:

الف: اعلام روز جهانی قدس به عنوان سمبلی از اتحاد همه مسلمین برای مقابله با دشمن مشترک و دیرینه‌شان یعنی صهیونیزم جهانی. ب: برگزاری هفته وحدت در ایام 12 ربیع‌الاول تا 17ربیع‌الاول هر سال، که این هفته هر ساله همراه با تشکیل سمینارهای متعدد در سطوح مختلف بین‌المللی و داخلی است. همچنین راه‌پیمائی‌ها جشن‌ها مراسم گوناگون که موجبات دوستی و اخوت اسلامی بیشتر بین فرق اسلامی را فراهم می‌کند. ج: احیاء هویت سیاسی مراسم حج در جهت اتحاد مسلمین و برائت آنها از مشرکین و اعلام یکپارچگی آنها در مقابل آمریکا و اسرائیل غاصب و دیگر دشمنان آشکار و پنهان اسلام. د: نماز جمعه: وحدت برای مسلمین یک حکم اعتقادی– سیاسی است. بنابراین مستلزم آنست که با امور اعتقادی و سیاسی دیگر مسلمین پیوند خورده و تا جلوه و حضور همبستگی آن عینی و ملموس در عرصه اجتماع باشد. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، نماز جمعه در کلیه شهرهای ایران اعم از شیعه‌نشین و یا اهل تسنن گرمی و رونق خاص پیدا نمود و بعنوان سمبل و مظهری از «حضور» مردم معتقد به اسلام و انقلاب اسلامی در صحنه‌های سیاسی و اجتماعی شناخته شد. در نماز جمعه تمام مسلمین از هر فرقه‌ای که هستند حضور متحد و یکپارچه سیاسی خود را در صحنه اجتماع اعلام می‌دارند و کانونی است که در پایان هر هفته میثاق وحدت در آن امضاء می‌شود. ه- توجه به کلیه اعیاد و مراسم و ایام دینی به عنوان ایام وحدت مسلمین و بهره‌برداری صحیح و به موقع حضرت امام از این ایام جهت تشکل بیشتر مسلمین چون ماه مبارک رمضان و ماه محرم و عید قربان و دیگر روزهای خاص در جهان اسلام.

و بالاخره اینکه ایران اسلامی که یکی از مهم­ترین بخش‌های پیکره اسلام محسوب می‌شود با رهبری حضرت امام(ره) توانست از شر نظام طاغوت و رژیم پهلوی که خود از حامیان اسرائیل و کانو‌ن‌های تفرقه میان مسلمین بود خلاصی یابد و امروزه به عنوان کانون وحدت شناخته شود. و این میسّر نبود الاّ به سعی و کوشش حضرت امام(ره) همراهی علم و عمل و کردار و نظر در شخصیت و زندگی حضرت امام از ویژگی­های بارز ایشان است. از اولین روزی که ایشان به صحنه اجتماع و سیاست گام نهادند، تا آخرین لحظه حیات سیاسی‌شان، هیچیک از مسلمین کلامی از ایشان نشنید که از آن بوی جدایی و تفرقه بر‌اید. و در تمام رهنمودها و رهبریشان هیچ نکته و دستوری نیست که منتهی به تفرقه بین مسلمین اعم از شیعه و سنی و یا در داخل شیعیان بشود. و این نکته کوچکی نیست که بتوان از آن بسادگی درگذریم. یکی از اشکالات امروز جامعه اسلامی در همین نکته نهفته است که نه تنها برخی رهبران و دولتمردان در جهت اتحاد مسلمین تلاش نمی‌کنند، که خود از عناصر و عوامل تفرقه به شمار می‌روند، هر چند گاهی شعار وحدت سر می‌دهند و دم از محبت و اخوت می‌زنند.

حضرت امام(ره) نفاق و وحدت را ناشی از عوامل درونی و شخصیتی انسان­ها می­دانستند و بر این نکته تأکید داشتند که ریشه تمامی تفرقه‌افکنی‌ها در نفس انسان­هاست و او که خود انسانی مهذب و نیالوده به این تیرگی­ها بود مظهر وحدت و پرچمدار اتحاد واقعی همه مسلمین گردید. به این سخن دقیق شویم:

«در اینجا لازم است شما را به یک نکته نصیحت کنم و آن این است که اتحاد و انسجامتان را حفظ کنید. شما باید بدانید که هر اختلاف و نزاعی شروع شود، از باطن خود انسان است و هر اتحاد و انسجامی که حاصل شود، از خداست.»

و بعد از رحلتش دیدیم که چگونه همه اقشار کرد و ترک، بلوچ و ترکمن و عرب و فارس، شیعه و سنی و اقلیت‌های دینی دیگر چگونه چون ابر در بهاران در فراقش گریستند. گر اندکی عدم اخلاص در نظر و عمل ایشان به وحدت می‌بود ایا براستی می‌توانستیم شاهد چنین اخوت و صمیمیت معنوی اقشار گوناگون جامعه با او باشیم؟

کلام آخر را با سخنی از ایشان زینت می‌بخشم، که او هم تا آخرین لحظه شور و اتحاد مسلمین در سر داشتند و دعوت به اخوت می‌نمودند.

«قرآن کریم که می‌فرماید که «واعتصموا بحبل‌الله جمیعا و لا تفرقوا» ما اگر همین یک ایه را، مسلمین اگر همین یک ایه را عمل به آن بکنند تمام اشکالات اجتماعی و ساسی و اقتصادی و همه چیزشان بدون تشبث به غیر رفع می‌شود.»


آمار
تعداد مشاهده مقاله: 351
تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 52
ارسال نظر در مورد این مقاله

شماره‌های پیشین مجله

MDB2 Error: unknown error